Bana göre yılın en ilginç ayıdır Eylül. Yaz değildir, sonbahar değildir; aslında her ikisidir. Özellikle tatil beldelerinde bir anda nüfus azalır. Yazın büyüsü kaybolmuştur. Günler geçtikçe coşkulu kalabalıkların doldurduğu mekanlar seyrekleşmiş nüfusa hizmet ederler. Akşam güneş battıktan sonra bile sıcak kalan hava yerine rüzgarlar esmeye, sizi hafifçe üşütmeye başlar. Vücudunuzla beraber ruhunuz da soğur. Biraz hüzün sarmıştır ortamı.

Acaba gerçekten böyle midir? Çok eğlenmek yalnızca kalabalıklarla mı olur? Akşam esen hafif rüzgar ruhunuzu soğutur mu ; yoksa hafifçe okşar mı? Daha sakin ortamlarda yapılan dost sohbetlerinde, birbirinizi daha rahat duyup; bağırmadan konuşmak coşkuyu mu kaybettirir; yoksa huzur mu verir? Okulların açılması ile herhangi bir şekilde ilginiz yoksa bu zamanda tatil size daha iyi gelir mi? Mevsimsel değişimler kadar toplumsal devinimler de (İş hayatının yoğunlaşması, okulların açılması vb.) psikolojimizi olumsuz yönde etkilemez mi? Bunları düşündüğünüzde Eylül’ü yaz ya da sonbahar kabul etmenin size bağlı olduğunu anlarsınız. Şehirlerde veya tatil beldesinde olmak ta durumu değiştirmez.  Bence yaşama olumlu bakmak, güzel yönlerini görmek kalbimizi güneşe çevirir. İçimizden gelen ışıkla yaz hiç bitmez.