Covıd-19 salgınının ilk günlerinde hepimiz korku içerisindeyken sokakta gördüğüm bir manzara bir anda bu soruyu aklıma getirdi. Kuşlar bir ulu ağacın yaprakları arasına konuyor, uçup tekrar geri geliyor ve neşeyle cıvıldıyorlardı. Ağacın ise, yaprakları yeşermiş ve bahara merhaba diyordu. Evet bu salgın bizim sorunumuzdu. Doğada yaşam sürüyordu.

İnsanlık olarak gelişip nüfus çoğalınca dünyanın biz olduğuna karar verdik. Her ne kadar entelektüel sohbetlerde doğayı sevdiğimizi söylesek te çoğumuzun günlük pratiğinde doğa pek aklına gelmiyor. Kendi konforumuzu daha da arttırmak için ona zarar verilmesini dolaylı ya da dolaysız kabul ediyoruz. Ağaçları kesiyoruz, çevreyi kirletiyoruz, canlı türlerini yok ediyoruz.

Salgın hastalıklar bitki ve hayvanlarda da oluyor. Yoğun ve toplu ölümler gerçekleşiyor. Fakat sonunda kalanlar yeniden çoğalıp nesillerini sürdürüyorlar. Yani mikroplar bile bir canlı neslini yok edemiyor. Biz ise yapıyoruz.

İnsan tabi ki çok kıymetli ve varlığını sürdürmeli. Ama sonuçta biz de bu habitatın bir parçasıyız ve ölümsüz değiliz. Bize mutluluk vereceğini düşündüğümüz aşırı konfor ve her şeye sahip olma hırsının bizi getireceği nokta belki de sonumuz olacak. İlkel olarak adlandırdığımız kabileler doğaya saygılı yaşamalarına karşın, modern insanın onu katletmesi ilginç bir paradoks.

Soru: Peki aklımız başımıza geliyor mu? Zehirli atıklarla kirlenmiş denizler , su kaynakları, kirlenen hava, her geçen gün insan nesline yetmeyen gıdalar ve bunun sonucunda sağlığa zararlı yöntemlerle daha çok gıda üretmeye çalışmak, kaynakları paylaşmak yerine savaşmak... Cevap: Hiç te öyle görünmüyor.

Biz dünya değiliz; onun bir parçasıyız. Salgının bize bunu öğretmesi gerekir. Bu kötü günler geçtikten sonra her şeyi unutup, dünyayı hoyratça tüketmeye devam etmememiz dileğiyle...